Het 'nut' van pijnlijke emoties

 Wat heb ik lang gedacht

dat pijnlijke emoties ‘slecht’ waren,

dat ik mijn verdriet moest onderdukken

omdat mannen niet huilen,

dat ik mijn angsten moest inhouden

omdat twijfel tonen niet veilig is,

dat ik van mijn onzekerheid moest weglopen

door nog meer mijn best te doen,

dat ik voor mijn pijn op de vlucht moest gaan ...

Wat een bevrijding

om ze nu steeds meer vriendelijk aan te kunnen kijken,

mijn verdriet, mijn angst, mijn onzekerheid en mijn pijn.

Om mijn aandacht te kunnen brengen

naar de plek in mijn lichaam waar ik ze voel,

en ze helemaal welkom te heten.

Om er ruim en open bij aanwezig te blijven,

zelfs bij het verzet dat ik erbij voel,

en zonder oordeel te blijven doorvoelen.

Om ze helemaal te omarmen,

in alle mildheid te blijven kijken,

ook als dat vandaag misschien niet lukt.

Om dan tot het besef te komen

dat ze vluchtig en vergankelijk zijn,

dat ik ze wel kan hebben maar dat ik ze niet ben.

En dan helemaal terug te keren

naar wie ik werkelijk ben,

naar mijn ware natuur, die ruim, aanwezig en liefdevol is.

Wat een vreugde, wat een bevrijding,

mijn pijnlijke emoties te kunnen ‘gebruiken’

om terug Thuis te komen in de Liefde die ik ben.

𝘐𝘬 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘦𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯𝘪𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘰𝘱 𝘥𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘏𝘢𝘳𝘵.

𝘞𝘪𝘭 𝘫𝘪𝘫 𝘤𝘰𝘯𝘵𝘢𝘤𝘵 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘥𝘦 𝘌𝘴𝘴𝘦𝘯𝘵𝘪𝘦 𝘥𝘪𝘦 𝘪𝘯 𝘫𝘰𝘶 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵?

𝘌𝘯 𝘣𝘦𝘯 𝘫𝘦 𝘣𝘦𝘳𝘦𝘪𝘥 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘵𝘦 𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯?

𝘔𝘪𝘫𝘯 𝘥𝘦𝘶𝘳 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘵 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘰𝘶 𝘰𝘱𝘦𝘯.

𝗝𝗼𝗵𝗮𝗻

𝗟𝗲𝗲𝗳 𝗷𝗲 𝗟𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻𝘂𝗶𝘁 𝗷𝗲 𝗛𝗮𝗿𝘁 ❤️

𝘄𝘄𝘄.𝘃𝗿𝗶𝗲𝗻𝗱𝗲𝗻𝘃𝗮𝗻𝗵𝗲𝘁𝗵𝗮𝗿𝘁.𝗯𝗲